Viering 6 oktober

Tijdens deze viering stonden we stil bij psalm 121 (een pelgrimagelied) en de vrede van Franciscus. Psalm 121 is een klassieke hymne die onder meer werd bezongen onderweg naar de tempel in Jeruzalem (Jira-godvredendheid Shalom-vrede; Vredesstad). Daarnaast lazen we het verhaal van Franciscus naar de Sultan. Bijna tegen elke realiteitszin in ondernam hij zo’n 800 jaar geleden een vredestocht naar de Sultan. Er straalt een godsvertrouwen uit dat menigeen tegenwoordig niet zal herkennen.

Op een soortgelijke manier voelt het godsvertrouwen in de tekst van psalm 121 misschien ook vreemd aan. Het begin van deze psalm wordt vaak gebruikt als openingswoorden van een meer traditionele viering. In dit liturgische gebruik speelt mee dat deze woorden niet per se een uiting zijn van wat men ervaart of gelooft, maar van wat men hoopt. Zo kan men zingen wat (nog) niet waarheid is geworden. Men kan steun halen uit en zich optrekken aan deze woorden, ook als er helemaal niet zo’n godsvertrouwen in. Het kan je uitdagen om tegen de realiteitszin in te dromen over een betere wereld. In het geval van Franciscus een vrede die grenzen overstijgt en een liefde die dieren omarmt.