Viering 30 juni

Tijdens deze dienst stonden we stil bij de zomer en de zonnegod. Niet zo gek in de week na de zonnewende en Sint Jan (geboorte van Johannes). Tijdens deze feesten staan we stil bij de omkering in de natuur. Na de langste dag worden de dagen weer korter. Zo citeert men rond deze dagen vaak de woorden van Johannes: “Ik moet minder worden en gij moet groeien”. De lazen de hymne van Farao Eschaton (14e eeuw v. chr) die een prachtig loflied op de zon (Aton) dichte. Deze hymne toont grote overeenstemming met psalm 104. Na de lezing zongen het refrein van “You are my Sunshine” en luisterden we naar het lied ‘De zon gaat op’ van Toon Hermans. Tijdens de overweging stonden we stil bij het fascinerende van de zon; de bron die leven geeft. Tegelijk stonden we stil van de dreiging die er van diezelfde zon kan uitgaan. Denk maar aan de klimaatveranderingen en de opwarming van de aarde. Toch blijven we hopen dat de zon (als beeld van God) nooit uit gaat. Zo klonk het ook in de muzikale improvisatie over het Licht dat terugkomt en de hoop die niet sterven wil. Ook het lied ‘Licht dat ons aanschijnt in de morgen’ en het zonnelied van Fransciscus sluiten hierop aan.