Viering 3 november

Onder het thema ‘I never promised you a rose gaden’ (ik heb je nooit een rozentuin beloofd), hebben we stilgestaan bij het doen van beloftes. Mensen beloven al snel iets en kerken evenzogoed. Maar niet altijd komt uit wat we beloven en soms klinkt iets als een belofte, maar is het slechts een uiting van onze hoop.

Vanuit Mattheüs 5 stonden we stil bij de passage dat je ja ja hoort te zijn en je nee nee. Een eed of zweren dat wat je zegt waar is, hoeft dan niet meer. Dat betekent ook enige terughoudendheid richting anderen. Immers, niet alles ligt binnen jouw macht. Het luisterlied Rose Garden sluit hierop mooi aan. In dit iconische lied zingt een vrouw haar partner toe dat ze nooit een rozentuin heeft beloofd. Als je met zoete praat het werkelijk kon maken, dan was het gemakkelijk te doen. Maar nee, naast zonneschijn is er ook regen. Hun relatie is niet perfect, en gelukkig beloofde ze dat ook niet.

Tijdens de overdenking sloten we af met een lied van Brigitte Kaandorp. Het komt allemaal heus wel weer goed. Een zinnetje die bijna sarcastisch klinkt door de uitzichtloze situaties die Kaandorp bezingt. Het laat zien hoe hol het kan klinken als iemand zomaar zegt dat het goed komt. Zo lopen we als geloofsgemeenschap ook het risico om te gemakkelijk te zeggen dat het goed komt. We hopen dat, maar uiteindelijk hebben we het niet in onze hand. We kunnen elkaar geen rozentuin beloven.